Zoeken
  • Debbie Jacob

Mindfulness-maand Dag 3: Baaldag


Misschien had ik het al een beetje kunnen voelen aankomen, of misschien ook niet, maar vandaag was het niet zo'n leuke dag. Het begon eigenlijk gisterenavond nog. Ik kon me maar niet opwarmen met dat dik deken rond mij en die warme sokjes aan. En mijn maag deed ook een beetje raar. Twee dekens verder en nog altijd koude handen, gingen we slapen. Een half uur later word ik onrustig wakker: trillend en een beetje paniekerig. Mijn lichaam wilde me, zoals ik gisteren al zei, duidelijk iets zeggen. En dat zei het me deze morgen ook, luidkeels. Ondanks de 8 uur slaap, stond ik doodmoe op, futloos en zonder enige zin in de dag die komen zou. Zonder de meestal positieve energie die ik voel omdat ik nog zo veel uren voor me uitgestrekt heb liggen. Ik wilde me het liefst van alles gewoon nog eens omdraaien en twee uur langer slapen.


Dat zijn voor mij van die dagen dat mijn emoties heel dichtbij zijn. Op zulke dagen vecht ik niet, omdat ik daar geen energie voor heb. Op zulke dagen laat ik de dingen meestal gewoon zijn gangetje gaan en luister ik ook beter naar mijn lichaam, simpelweg omdat het niet anders gaat. Dus ik heb mezelf niet gedwongen nog wat huishouden te doen voor ik naar mijn werk vertrok. Ik heb me neergeploft in de zetel, op m'n gemak gegeten en een serie gekeken. En ik heb er me niet schuldig over gevoeld, alleszins, toch niet lang. Ik ben nog aan het leren he. ;-)




Ik kan mijn mood misschien verklaren net door al die mindfulness. Zoals de titel van het bekendste boek van Edel Maex zegt: "De Maalstroom van het Leven". Mensen zitten zodanig in die maalstroom, in die dagelijkse routine, dat ze soms vergeten dingen te verwerken. En dat kunnen kleine dingen zijn: een verhaal van iemand dat je heeft aangegrepen of iets dat je op tv zag, noem maar op. Ik weet van mezelf dat ik een soort spons ben op dat vlak. Ik absorbeer heel veel impulsen, heel veel gevoelens. Ik neem ze ook heel gemakkelijk over. Het maakt me heel empatisch, waar ik best trots op ben, maar het kan ook vermoeiend zijn. En dat is volgens mij waar mijn vermoeidheid nu vandaan komt.


Op zulke dagen doe ik de mindfulness-oefening "Bestaansrecht". Ik raad deze oefening aan iedereen aan! Ik ben echt zo'n van van deze oefening omdat Edel op dat moment perfect zegt wat ik nodig heb. De oefening gaat over voelen wat je voelt. Het niet uit de weg gaan, maar er ook niet door meegesleept worden. Dus als je wil wenen, mag dat, maar je hoeft jezelf niet in een donker gat te trekken waar geen straaltje zonneschijn meer door kan. Je kijkt naar je gevoelens en je gedachten vanop een afstand. Je geeft ze een plaats en je geeft jezelf bestaansrecht met die gevoelens. Je stopt met vechten. En de oefening hielp me vandaag opnieuw. Je moet ze wel durven doen. Veel mensen maken de keuze om wat ze voelen in een ver hoekje weg te duwen zodat ze er niet mee geconfronteerd hoeven te worden, maar ik heb stilaan geleerd dat net niet te doen. Wat je wegschuift, komt terug. Misschien niet morgen, maar het komt terug.


Dus voila, dat is het voor vandaag. Schrijven maakt me ook moe. Straks nog wat muziek maken, nog wat pianospelen. Dat geeft me een goed gevoel. Wat het dichtst bij je ligt, wat je het liefste doet, wie je het graagst ziet, dat is wat je toch nog dankbaar maakt in de iets triestere dagen.

30 keer bekeken1 reactie
  • Facebook - White Circle
  • White YouTube Icon

©2017 by Singer-songwriter Debbie Jacob. Proudly created with Wix.com