Zoeken
  • Debbie Jacob

Mindfulness-maand: Dag 12 & 13: Druk


Soms is het schrijven op zich de mindfulness. Soms heb ik het schrijven nodig om uit mijn blokkerende gedachten te stappen. Soms komt alles op me af als vier muren waardoor ik steeds minder ruimte lijk te hebben. Ik stop, ik adem en ik kijk ernaar, met mildheid. Het gaat al iets beter. Het is zondag, de gevaarlijkste dag voor mij om me zo te voelen. Want op zondag zijn er zeeën van tijd en leg ik mezelf extra op om vanalles gedaan te krijgen. Mijn leven voelt nu gewoon ook druk aan. Ik wil samen met Ramses zo snel mogelijk ons huisje afkrijgen, zodat we een plaats hebben voor ons twee. Ik zit met die duizend en één ideeën in mijn hoofd. Ik leg mezelf die druk op, en dat is een keuze.


Soms is Ramses mijn mindfulness. Op de dagen dat ik mezelf die druk opleg, staat hij op de eerste rij om mijn aanval te incasseren. Want zo gaat dat dan als je je niet goed voelt. Dan neem je je dierbaren mee in de hele strijd. En mijn strijd is hard en onredelijk soms, dat geef ik toe. Dan word ik lastig op hem 's morgens omdat hij zijn ogen nog niet open heeft, terwijl ik zelf gewoon nog wil slapen. Als gevolg word ik lastig op mezelf omdat ik denk "Debbie, doe nu niet zo, wat doet dat nu uit?!" Als gevolg word ik ook weer lastiger op hem en zo gaat dat dan met de algemene conclusie: "Lap, onze zondag is weer héél leuk begonnen en het is weer mijn fout." Dat is wat Edel Maex een harde gedachte noemt in zijn boek "In de Maalstroom van je Leven". Het gaat over veralgemeningen van hoe je je voelt, over harde oordelen naar jezelf toe, over je idee van hoe het zou moeten zijn en vooral ook over hoe het niet màg zijn. En opnieuw is de mildheid daar weer ver zoek. Ik leg mezelf zò vaak dingen op dat het haast onmogelijk is om daarnaar te streven of te leven.



Maar ik ben trots op mezelf, want ik had daarnet een heel goed gesprek met Ramses. Ik gaf toe dat ik fout zat en ik gaf toe dat ik daaraan aan het werken ben. Ik gaf toe dat ik mijn gevoelens heel hard op hem geprojecteerd had, maar dat ik soms gewoon bang ben dat de dingen niet snel genoeg vooruit zullen gaan. Dat is het natuurlijk als je gelooft dat "gaan samenwonen in ons eigen huis" je écht gelukkiger zal maken. Ik ben ervan overtuigd dat alles rustiger zal worden als ik kan thuiskomen op een plaats die van mij is. Waar niemand anders ongevraagd kan binnenkomen dan Ramses en ik, mijn gezin. Waar er met andere woorden altijd warmte zal zijn en geborgenheid. Nooit wantrouwen, onverwachte wendingen en onveiligheid. Dit klinkt misschien allemaal een beetje zwaar, maar doordat we momenteel bij iemand anders inwonen (Ramses zijn peter), zitten de huisregels gewoon niet helemaal in elkaar hoe ik het zou willen. En dat is normaal, maar ik kan er niets aan doen. Op dagen dat ik niemand wil zien, zal ik toch mensen zien, want ik beslis nu eenmaal niet wanneer de voordeur opengaat. En ik hecht heel veel waarde aan mijn persoonlijke ruimte. Ik hou zo veel van alleen zijn en stilte soms, dat ik echt een hekel kan hebben aan het geluid van die voordeur die opengaat.


En Ramses, die doet wat hij kan. Ramses luistert als de beste, oordeelt bitterweinig en staat altijd klaar met zijn onvoorwaardelijke liefde. Ik weet dat wanneer ik de échte redenen laat zien voor mijn frustraties en me zachter opstel, ik altijd zal gesteund worden. Hij wéét waar het allemaal vandaan komt, hij weet waar mijn onzekerheden zitten en hij vormt daarbij één groot opvangnet. Als ik val, zal ik tenminste zacht vallen. De val op zich is misschien niet fijn, maar waar ik terechtkom, zal er altijd warmte zijn en vertrouwen en veiligheid. "Wij zijn toch een goed team eh?" - "Ja bieken, wij zijn echt een goed team." Onvoorwaardelijke liefde en warmte in mijn hart.


Dus Ramses is mindfulness, want hij geeft me zachtheid op de momenten dat ik die niet voor mezelf kan opbrengen. Hij zegt me dat ik weer te hard ben voor mezelf en dat ik af en toe mijn gaspedaal mag loslaten. Hij zegt me dat hij wel wìst welke avonturen er op ons af konden komen als ik van job zou veranderen en vertelt me dat ik daar niet alleen in ben. Hij lacht wanneer ik me openlijk laat gaan in mijn blokkerende gedachten en laat me vaak op een zachte manier de absurditeit ervan blijken. Zonder kwaad te worden.



Ik ga vandaag zeker nog een mindfulness-oefening doen, maar al dit gezegdzijnde, vind ik dat er vandaag niet meer moet neergeschreven worden. Dit is mijn dagelijkse essentie. Dit is het allerbelangrijkste. De veiligheid, warmte en het vertrouwen die ik elke dag krijg. Iemand die me een confronterende spiegel voorhoudt en durft te zeggen: "Seg, hoe zit het jong, ga je uzelf zo blijven naar beneden halen?" Ik leer mezelf een halt toe te roepen en hij staat me daarin bij op alle mogelijke manieren.

Dankbaarheid is hier dus wel op zijn plaats.

En liefde.

0 keer bekeken
  • Facebook - White Circle
  • White YouTube Icon

©2017 by Singer-songwriter Debbie Jacob. Proudly created with Wix.com